Skip links
zobacz
przesuń

Walkower

Info
01

informacje

film fabularny, 70 min. | rok produkcji: 1965 | premiera: 4 czerwca 1965
reżyseria: Jerzy Skolimowski, Henryk Kluba (II reżyser, również w epizodzie aktorskim) | scenariusz: Jerzy Skolimowski | zdjęcia: Antoni Nurzyński | operator kamery: Andrzej Gronau | współpraca operatorska: Zygmunt Samosiuk, Bogdan Myśliński, Julian Głowacki | scenografia: Zdzisław Kielanowski | muzyka: Andrzej Trzaskowski | produkcja: Zespół Filmowy Syrena | film po rekonstrukcji cyfrowej

OBSADA
02

obsada

Aleksandra Zawieruszanka – inżynier Teresa Karczewska | Jerzy Skolimowski – Andrzej Leszczyc | Krzysztof Chamiec – dyrektor kombinatu | Elżbieta Czyżewska – dziewczyna na dworcu | Andrzej Herder | Janusz Kłosiński | Tadeusz Kondrat | Krzysztof Litwin | Franciszek Pieczka

opis
03

opis

Wrażliwy, szukający swojego miejsca w życiu Andrzej Leszczyc porzuca studia i zgłasza się na ochotnika do wojska. Akcja filmu zaczyna się tuż po jego wyjściu z jednostki. Dojeżdża koleją do małego miasteczka, w którym spotyka Teresę (Aleksandra Zawieruszanka), dawną koleżankę ze studiów. Dziewczyna jest szychą w wielkim kombinacie przemysłowym. Proponuje mu pracę. Okazuje się, że jedyne, co Andrzej naprawdę dobrze robi, to boksowanie. Trafia jednak na trudnego przeciwnika, znacznie silniejszego i lepiej wyszkolonego. Wynik pojedynku jest z góry przesądzony. Andrzej nie ma szans, musi jednak zdecydować, czy mimo to stanąć do walki, czy poddać ją walkowerem.

lokalizacje
04

lokalizacje

budynki, instalacje, hale w kombinacie Mazowieckich Zakładów Rafineryjnych i Petrochemicznych (dziś PKN Orlen), płocka Starówka, m.in. mur przy kościele farnym, restauracja Domu Turysty PTTK (obecnie Hotel Starzyński), Nowy Rynek (budynek nieistniejącej już Podkowy), PKS przy ul. Jachowicza.

W 2017 roku zadaliśmy pytanie Panie Ewie PIASKOWSKIEJ, członkini zarządu Skopia Film producentce filmu „11 MINUT” oraz producentce i scenarzystce „Essential Killing”. Pytanie brzmiało, dlaczego Jerzy Skolimowski wybrał Płock na plan zdjęciowy „Walkoweru”. Oto odpowiedź:
Panie Radku, miałam szansę krótkiej rozmowy z Jerzym (Skolimowskim – przyp. red.) na temat Płocka. Otóż powiedział, że wybrał Płock w wyniku swoistej gry z nomenklaturą. Ponieważ jego pierwszy film nie był słusznie ideowo zaangażowany, umiejscowienie akcji Walkowera w prężnym, dumnym zakładzie pracy (a co ważne dla Jerzego również bardzo fotogenicznym), pozwalało mu na przekonywanie aktywu kierującego film do produkcji, że będzie promował zdobycze socjalizmu – a oczywiście nakręcił co chciał.

płockie kadry

płockie kadry
05

07’15’’ – wejście do budynku MZRiP (obecnie PKN ORLEN, ul. Chemików 7)

23’27” – scena pod murem okalającym kościół farny na Starym Mieście

25’37” – scena na tarasie PTTK Dom Turysty, która kończy się biegiem głównego bohatera ul. Teatralną a potem Małachowskiego

34’27” – scena, w której widać cały budynek PTTK Dom Turysty

01’05”19 – scena na płockim moście

ciekawostki
06

ciekawostki

„Walkower” jest kontynuacją „Rysopisu” – debiutu reżyserskiego. Na tle groteskowo ukazanej rzeczywistości socjalistycznej Polski lat 60-tych XX wieku Skolimowski – reżyser i jednocześnie odtwórca głównej roli – ukazuje rozterki duchowe 30-letniego mężczyzny, który nie umie dojrzeć do wyzwań stawianych mu przez los.

Nowofalowa, oryginalna estetyka, którą zaproponował Skolimowski, była rewelacją w polskiej kinematografii. Krytyków jeszcze bardziej zainteresował frapujący wizerunek pokolenia, które wchodziło w życie w połowie lat 60. ubiegłego wieku.

„Oglądam po latach pierwsze fabuły Skolimowskiego. Są dziś wspaniałym, nieskażonym koniunkturą, lirycznym portretem Peerelu, robionym od wewnątrz, okiem młodego człowieka wchodzącego w życie – który zresztą wcale w to życie wejść nie pragnie” – wspominał po latach Tadeusz Sobolewski („KINO” nr 11/1996). Bohater „Walkowera”, mimo skończonej trzydziestki, wciąż nic nie osiągnął. Jest na początku drogi. Wielu zarzucało bohaterowi Skolimowskiego „niedojrzałość”, który na przekór starał się ją w sobie pielęgnować.

Jerzy Skolimowski, który obok kina przez wiele lat czynnie uprawiał boks, należał do najzdolniejszych absolwentów łódzkiej filmówki lat 60. Przed debiutem był między innymi współscenarzystą „Noża w wodzie” i współpracownikiem Romana Polańskiego. Filmowy dyptyk „Rysopis” i „Walkower” odbił się echem nie tylko w Polsce, lecz także na świecie. Wśród międzynarodowych nagród znalazło się wyróżnienie prestiżowego francuskiego magazynu „Cahiers du Cinema”, pisma, które było teoretycznym zapleczem kina Nowej Fali, a filmy Skolimowskiego porównywało do twórczości Micheleangelo Antonioniego.
Od wspólnego obejrzenia filmu „Walkower” należy datować jego przyjaźń z Jackiem Nicholsonem. Ojcem chrzestnym uczucia był Roman Polański, który w 1965 roku przywiózł do Cannes film Skolimowskiego. Jackowi „Walkower” się spodobał. Spędzili razem wieczór i palili jointy na plaży.

Czwarty film Skolimowskiego – „Ręce do góry” z 1967 roku, ze względu na panującą wówczas cenzurę nie trafił jednak na ekrany. Był najdłużej przetrzymanym przez cenzurę filmem (tzw. „pułkownik” od leżenia na półce) w Polsce. Ostatecznie wszedł na ekrany w 1985 roku.
W 1969 reżyser wyjechał z Polski. Realizował filmy w Anglii, Włoszech i Hollywood. Zdobył 10 nagród filmowych, w tym Złotego Niedźwiedzia na Festiwalu Filmowym w Berlinie, nagrody na festiwalach w Cannes i Wenecji. Jego obraz „Essential Killing” z 2010 roku okazał się dużym sukcesem, zdobywając między innymi dwie nagrody na Festiwalu w Wenecji.
Drugim reżyserem „Walkowera” był Henryk Kluba („Doktor Ewa”, „Chudy i inni”) – reżyser filmu „Pięć i pół Bladego Józka”, który kręcił 5 lat później, również w Płocku.

nagrody
07

nagrody

Festiwal Filmowy w Arnhem – Grand Prix za reżyserię na Festiwalu Filmowym w Arnhem (1965) | Nagroda im. Andrzeja Munka dla J. Skolimowskiego, przyznawana przez PWSFTviT (1965) | Nagroda Cahiers du Cinema (1966)

🍪 Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.