Skip links
zobacz
przesuń

12 krzeseł

Info
01

informacje

film fabularny, 66 min. | realizacja: 1933 | premiera 5.10.1933
reżyseria: Mac Fric, Michał Waszyński | scenariusz: Karel Lamač | zdjęcia: Antoni Wawrzyniak | scenografia: Stefan Norris | muzyka: Władysław Daniłowski | słowa piosenek: Jara Mottl | produkcja: Rex-Film, Terra-Film (Brno)

OBSADA
02

obsada

Vlasta Burian, Adolf Dymsza, Zula Pogorzelska, Wiktor Biegański, Stanisław Belski, Karol Hubert, Lo Kitay, Józef Kondra

opis
03

opis

Fryzjer Ferdynand Suplatko (Burian) po odebraniu spadku po ciotce z Warszawy, chce go szybko spieniężyć. Tytułowe 12 krzeseł zanosi do antykwariusza Kamila Klepki (Dymsza), który wywiązuje się z umowy i sprzedaje je na pniu. W międzyczasie Ferdynand odkrywa list, w którym ciotka informuje, że w jednym z krzeseł zostało ukryte 100 tysięcy dolarów.

W zamian za ujawnienie listy kupców, Kamil zostaje wspólnikiem Ferdynanda. Ruszają w podróż po Polsce. Jednym z kupców, do którego trafiło aż 7 krzeseł, jest niejaki Rozenmann (Stefan Belski) z Płocka.

lokalizacje
04

lokalizacje

Trudno dziś jednoznacznie stwierdzić, czy spacer bohaterów uliczkami miasteczka, scena licytacji oraz ładowanie krzeseł do wagonów towarowych realizowane były w Płocku, choć nabrzeże Wiślane i lewy brzeg w scenie pościgu za złodziejem krzesła, wydają się być znajome.

 

Zdjęcie obok pochodzi z zasobów NAC, zostało wykonane między 1918 a 1938 rokiem.

płockie kadry
05

płockie kadry

41’17” – notes z zapisem „Rozenmann w Płocku – 7”. A za chwilę widzom Płocka ukazuje się Wzgórze Tumskie z wieżami płockiej Katedry i gęste od statków parowych płockie nabrzeże, na wysokości ul. Rybaki.

41’38” – szyld „Skład mebli warszawskich. P.F. Apollo Rozenmann”. Okazuje się, że krzeseł jest tylko pięć i nie są na sprzedaż.

41’25” – scena otwierająca sekwencję płocką. Widok na Wzgórze Tumskie od strony Wisły. W załączniku zdjęcie wzgórza z okresu 1918-1938 (źródło: NAC, domena publiczna)

ciekawostki
06

ciekawostki

Zrealizowany z rozmachem, na podstawie powieści Ilja Ilfa i Jewgienija Pietrowa, film był jednym z nielicznych przykładów międzynarodowej koprodukcji w przedwojennym kinie w Polsce.

🍪 Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.